Με 17 παραγωγές, 180 καλλιτέχνες και ενισχυμένη διεθνή παρουσία ολοκληρώθηκε το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 17 έως τις 26 Ιουλίου 2026, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Τζένης Αργυρίου.
Η διοργάνωση άνοιξε με το έργο «He Who Falls» του Γάλλου χορογράφου Yoann Bourgeois και ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση του νέου έργου του Γιώργου Κουμεντάκη «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι» από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το φετινό πρόγραμμα συνδύασε παραστάσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό, δράσεις στον δημόσιο χώρο, εκπαιδευτικά εργαστήρια, συζητήσεις, προβολές και εκδηλώσεις που επιδίωξαν να φέρουν τον σύγχρονο χορό κοντά σε διαφορετικές ομάδες κοινού.
Διεθνής παρουσία και έμφαση στους Έλληνες δημιουργούς
Στην Καλαμάτα συγκεντρώθηκαν συνολικά 17 ομάδες χορού, ενώ στη διοργάνωση συμμετείχαν 12 διεθνείς καλλιτέχνες, πέντε από τους οποίους εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Οι συμμετοχές προέρχονταν, μεταξύ άλλων, από τη Γαλλία, τη Φινλανδία, τη Βραζιλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία, τη Σλοβενία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.
Παράλληλα, το φεστιβάλ έδωσε χώρο στη σύγχρονη ελληνική παραγωγή, φιλοξενώντας 12 Έλληνες χορογράφους.
Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα είχε η νέα πλατφόρμα SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, την οποία συνδιοργάνωσαν το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και το Εθνικό Θέατρο.
Στο πλαίσιο της πλατφόρμας παρουσιάστηκαν πέντε ελληνικές παραγωγές από τους Κωνσταντίνο Παπανικολάου, Αντώνη Βαή, Μαίρη Ράντου, Ίριδα Καραγιάν και Ιωάννα Πορτόλου. Τις παραστάσεις παρακολούθησαν 38 επιμελητές και υπεύθυνοι καλλιτεχνικού προγραμματισμού από το εξωτερικό, με στόχο τη γνωριμία τους με τη σύγχρονη ελληνική σκηνή και τη δημιουργία προοπτικών διεθνούς κυκλοφορίας των έργων.
Από την αστάθεια του «He Who Falls» στη μουσική του Κουμεντάκη
Το «He Who Falls», που παρουσιάστηκε στις 17 και 18 Ιουλίου, αναπτύχθηκε γύρω από τις έννοιες της αστάθειας και της ευθραυστότητας. Οι έξι χορευτές κινούνταν επάνω σε μια ξύλινη πλατφόρμα που άλλαζε συνεχώς θέση και κλίση, μεταβάλλοντας τις ισορροπίες και τις μεταξύ τους σχέσεις.
Η αυλαία έπεσε στις 25 και 26 Ιουλίου με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και το έργο «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι». Η σύνθεση του Γιώργου Κουμεντάκη βασίστηκε σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, τα οποία μελοποιήθηκαν με αναφορές στο ιδίωμα του αμανέ.
Τη χορογραφική προσέγγιση υπέγραψαν η Πατρίσια Απέργη, ο Ηλίας Χατζηγεωργίου και η Εύα Γεωργιτσοπούλου, αξιοποιώντας διαφορετικές αισθητικές και κινησιολογικές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στοιχεία του street dance.
Παραστάσεις προσβάσιμες σε κωφούς και ακούοντες
Η συμπερίληψη αποτέλεσε έναν από τους βασικούς άξονες της φετινής διοργάνωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το έργο «Mercury Rising» του Jefta van Dinther, το οποίο δημιουργήθηκε σε συνεργασία με δύο κωφούς χορευτές και έναν CODA, δηλαδή ακούον παιδί κωφών γονέων.
Η παράσταση χρησιμοποίησε διαφορετικές νοηματικές γλώσσες και σχεδιάστηκε ώστε να απευθύνεται τόσο σε κωφά όσο και σε ακούοντα άτομα. Στο τέλος της παρουσίασης, μέρος του κοινού χειροκρότησε στη νοηματική.
Το ζήτημα της προσβασιμότητας συζητήθηκε και εκτός σκηνής, σε εκδήλωση με θέμα «Η Συμπερίληψη στις παραστατικές τέχνες», η οποία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Goethe και τον οργανισμό liminal.
Χορός στην Αρχαία Μεσσήνη και στον δημόσιο χώρο
Το πρόγραμμα επεκτάθηκε πέρα από το Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, με παραστάσεις σε πλατείες, πάρκα και αρχαιολογικούς χώρους.
Στις 22 Ιουλίου, στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης, παρουσιάστηκε το «Amazigh in Situ» του Filipe Lourenço. Το έργο αντλεί στοιχεία από το Ahidous, έναν παραδοσιακό κοινοτικό χορό των κοινωνιών του Μέσου Άτλαντα στο Μαρόκο.
Μετά την παράσταση, το κοινό προσκλήθηκε να συμμετάσχει σε έναν σύγχρονο κοινοτικό χορό μαζί με τους καλλιτέχνες, μετατρέποντας τον αρχαιολογικό χώρο σε πεδίο συλλογικής καλλιτεχνικής δράσης.
Στην Κεντρική Πλατεία της Καλαμάτας παρουσιάστηκαν έργα από σπουδαστές της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Στο Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων εμφανίστηκε ο David Zambrano με την αυτοσχεδιαστική παράσταση «Mariposa», ενώ δράσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου.
Παραγωγές του φεστιβάλ ταξίδεψαν, μεταξύ άλλων, στην Πύλο, την Αρχαία Ολυμπία, την Κόρινθο, την Αρεόπολη, το Άργος, την Τρίπολη και τη Δημητσάνα.
Εργαστήρια για παιδιά, ενήλικες και άτομα με αναπηρία
Σημαντικό μέρος της διοργάνωσης αποτέλεσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 11 έως τις 26 Ιουλίου και περιλάμβανε τρία επαγγελματικά σεμινάρια και τρία εργαστήρια χορού και κίνησης.
Συνολικά συμμετείχαν 79 σπουδαστές στα επαγγελματικά σεμινάρια, 28 παιδιά ηλικίας 7 έως 14 ετών, 35 ενήλικες άνω των 40 ετών και 62 άτομα με και χωρίς αναπηρία σε εργαστήρια που οργανώθηκαν στην Καλαμάτα και στα Φιλιατρά.
Η διοργάνωση υποστηρίχθηκε ακόμη από 27 εθελοντές, καθώς και από το προσωπικό και τους συνεργάτες της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Καλαμάτας «ΦΑΡΙΣ».
Η έκθεση για τη Ζουζού Νικολούδη συνεχίζεται
Παρότι οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν, συνεχίζεται έως τις 31 Οκτωβρίου 2026 η έκθεση «Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη» στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας.
Η έκθεση βασίζεται σε υλικό από το Αρχείο Ζουζούς Νικολούδη του Μουσείου Μπενάκη και επιχειρεί να παρουσιάσει τη μεθοδολογία και τη συμβολή μιας από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ελληνικού χορού.
Με το κλείσιμο της 32ης διοργάνωσης, το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας διατήρησε τον διεθνή του προσανατολισμό, ενώ παράλληλα επένδυσε στην παρουσία της ελληνικής δημιουργίας, στην προσβασιμότητα και στη σύνδεση των παραστάσεων με την πόλη και τις τοπικές κοινότητες.